Crowdfunding voor het boek 'Er zijn' - de nalatenschap van een onherstelbaar hoopvol kind

Gepubliceerd op 16 december 2022 om 20:04

Het was op een doodgewone herfstavond in november van dit jaar. In een restaurant in Deventer neemt iemand afscheid. Ik ontmoet haar voor het eerst en zeg een paar uur later alweer gedag. Definitief en kort. Haar aandacht gericht op zichzelf en haar meest dierbaren en daar hoor ik niet bij. Ik ben er, maar wel zo onzichtbaar als ik kan. Als een vos die de kracht van camouflage inzet. Ik neem waar, als een vlieg op de muur, observeer en vang ongemakkelijke gesprekjes op die ik opsla in mijn geheugen. Voor later, als Manon dood is en we met Dorothée Loorbach haar nalatenschap in het licht zetten. ‘Er zijn’, een 'boekoverstijgend' boek. Want eigenlijk is er meer dan een boek kan vangen, maar als er iemand is die het kan en mag schrijven, is het Dorothée Loorbach.

Ik schrijf in mijn notieboekje: wat is herstel? Antwoorden verwacht ik nu niet. Ook die zijn voor later. Als we ze onderweg zien liggen. Dorothée verwoordt vanavond wat Manon zelf niet meer kan. Een leven ondraaglijk lijden stopt. Want het valt niet te repareren, niet te redden en er is niets wat iemand daar nog aan kan doen. Perspectief bestaat alleen in eindigheid. Manon heeft een afspraak met de dood. En best wel snel.

Maandag 12 december was die afspraak. Ik was de voorbije weken als een vlieg aan de muur gebleven; Manon gaf Dorothée volledige toegang tot haar gedachtes, gevoelens en fysieke staat. Ze liet zien hoe haar jaren dagen werden en haar dagen minuten. Als schrijver van haar nalatenschap is Dorothée sinds maandagmiddag haar stem. ‘Alsof ik de versie van haar ben die ze had kunnen zijn als er eerder van haar gehouden was’, schrijft ze in haar notities.

Manon was een ‘onherstelbaar hoopvol’ geval en de dood voor haar de hoogst haalbare vorm van herstel. Ze schreef: ‘Ik hoop dat mijn nalatenschap zal zijn dat er meer bewustzijn komt over hoe je kinderen en ouders in onveilige thuissituaties kunt bijstaan. En over hoe soms, na onherstelbare psychische schade en bij uitzichtloos lijden, het toekennen van euthanasie het meest compassievolle is dat je voor iemand kunt doen. Ik gun anderen dat ze eerder uit hun schulp mogen kruipen en dat de dood daar niet voor nodig is.’

Hoe paradoxaal, ongemakkelijk, wrang, verwarrend en confronterend het ook allemaal is, ben ik bevoorrecht om dit alles van relatieve en gepaste nabijheid te aanschouwen. Alles staat op scherp en alle kleuren worden kennelijk feller zodra het einde in iemands agenda staat.

Daar waar Dorothée een ruimte heeft neergezet voor Manon, openen Indira van Tongerlo en ik als uitgevers een zelfde holding space voor Dorothée. Op 23 augustus 2023 stappen we uit de schaduw om het boek te presenteren op een nog te vinden locatie. Manon hield van rode theaterstoelen... In dat licht vragen we om een financiële ondersteuning om het verhaal te dragen en het boek te maken. Maar zeker ook om tijd en ruimte te scheppen voor de auteur om het proces emotioneel te kunnen verteren zodat de intensiteit voelbaar wordt voor de lezer maar de zuiverheid van het boek niet aantast.

Voor Manon was één kind genoeg. Eén kind dat door haar nalatenschap gezien en gehoord wordt. Want wat als er eerder gehouden was van iemand?

Meer informatie is te vinden op de crowdfunding pagina. Wil je met de schrijver of ons in gesprek? Stuur dan een mailtje naar dorothee@soundofconfetti.com of info@elkuitgevers.nl.

Zou je, als je dit project wil steunen, de crowdfunding pagina willen delen?

Link: https://supp.to/er-zijn

Bart


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.